خيال تو

khialeto — Wed, 23 May 2007 07:44:18 GMT

سلام به همه دوستان خوبم

و عذر خواهی که فرصتی نبود تا محبتهاشون پاسخ بدم

بالاخره یه فرصتی پیش اومد تا "خیال تو" رو به روز کنم

دلتنگی غزل

" بدون قافیه ماندم ، دل غزل تنگ است "

چقدر ؛ شاعر این روزگار دل سنگ است

بیار تیغ ؛ سرم را بزن که "قطعه" شوم

که سخت بین من و مطلع غزل جنگ است

مرا به وعده دریا از این غزل بردند

به برکه ای که فقط آشیان خرچنگ است

و شعر آینه اش را نمی برد بر دست

برای اینکه نگاه شما پر از سنگ است

همانکه خط سیاهی به روی شعر کشید

بهانه کرد؛ حنای حکیم بی رنگ است

قبول کن که همین درد ، درد سنگینم

فقط ، فقط و فقط با غزل هماهنگ است

مرا به خال لب دوست بازگردانید

اگر چه بین من و او هزار فرسنگ است

""توضیح : مصرع اول ابن شعر کار دوست خویم آقای علی دهقانه

khialeto — Sat, 28 Oct 2006 08:26:18 GMT

تقدیم به سبزینه ها هستی

کبوتر حجاز

آنشب زمین شکست و سراسر نیاز شد

در زیر پای مرد خدا جانماز شد

کعبه خودش میان جماعت به صف نشست

آمد امــام قبلـه و وقـت نمـاز شد

دریاچه های آتش بتها فرو نشست

باران گرفت و خاک زمین دلنواز شد

کم کم نگاه رود به دریا رسیده بود

چون پستی و بلندی دنیا تراز شد

هر جا که که بود لات و هبل لال می نمود

وقتی زبان معجزه نور باز شد

آئینه ای که قد خدا ایستاده بود

پا بر زمین نهاد و زمین سرفراز شد

دیگر خدا برای زمین نامه می نوشت

با آن کبوتری که رسول حجاز شد

khialeto — Wed, 06 Sep 2006 13:54:37 GMT

قابل توجه شاعران عزیز:

شب شعر انتظار

تحت عنوان بغض هزاره

با همت انجمن شعر آیینی موعود برگزار خواهد شد.در این شب شعر شاعرانی هم چون

مریم سقلاطونی از قم

پانته آ صفایی از اصفهان

سید وحید سمنانی از اسلام شهر

مهدی مردانی از قزوین

به عنوان شاعران میهمان

و مهدی زارعی ٬ رضا جعفری ٬ نغمه مستشار نظامی ٬ مجید معارف وند ٬ روح الله ساریجلو ٬ سعید محمدی و ....

به عنوان شاعران دعوت شده از کرج شعر خوانی خواهند کرد.

زمان : یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۸۵ . ساعت ۴:۳۰ الی ۶:۳۰

مکان : محل برگزاری جلسات انجمن شعر نوآیینی موعود.کرج . چهار راه دانشکده . کتابخانه امیر کبیر

khialeto — Mon, 26 Jun 2006 08:27:18 GMT

با سلام به همه دوستان خوبم

منهم شهادت بانوی آینه ها رو تسلیت عرض می کنم

ضمناْ شب شعر بانوی آب یکشنبه ۱۱/۴/۸۵ ساعت ۳۰/۴ در سالن اجتماعات کتابخانه امیر کبیر (واقع در کرج - چهارراه دانشکده -به طرف درب دانشکده کشاورزی) توسط انجمن ادبی نو آئینی موعود کرج برگزار خواهد شد.شاعران جوان از کرج . قم . قزوین . تهران در این شب شعر شعر خوانی خواهند کرد.از جمله : خانم نغمه مستشار نظامی از کرج - آقای مهدی زارعی از کرج- آقای مرزبان از قم - آقای جعفری از تهران - آقای مهدی مردانی از قزوین - آقای سید محمد حسین ابوترابی از قزوین و سایر شاعران توانمند .

این غزل نیمه تمام رو فقط برای اینکه ما هم عطر یاسی از بهشت به وبلاگ سرنوشتمون زده باشم به بانوی مهربانیها تقدیم می کنم .

غربت همسر آب

دو چشم رازو نیازت همیشه در سحرند

ستاره های سحر از تو آبرو بخرند

بنام رازق نان و رطب : ملائکه هم

نشسته اند که از سفره تو نان ببرند

دعای خیر تو پشت تمام انسانهاست

کبوتران دعایت همیشه در سفرند

بگو که در بر تو آینه علم نکنند

تمام آینه ها در بر تو بی هنرند

چگونه مردم دنیا تو را که می تابی

از آسمان بکشند و به کنج خانه برند !؟

نه! شک نکن! که برای شکستن یاست

میان شعله در با غلاف منتظرند

khialeto — Thu, 25 May 2006 08:05:18 GMT

از همه دوستای خوبم می خوام که از نقد ادبی شعرهای همدیگه فاصله نگیرن

صلح آدم

اولین آدمی که زمین را در شب آمدن پا گشا کرد

زود فرزندها ، نسلها را در نشستی ضروری صدا کرد

در حضور خدا کادویی را از میان سرشتش در آورد

از سرشتی که او را میان « هفت شهر فرشته »، خدا کرد

کادو را باز می کرد و می گفت : قابل بچه ها را ندارد ؛

نه ؛ ببخشید ؛ قابل که دارد ؛ بعد چیزی نگفت و حیا کرد

یک سبد برگ سبز و سفید است ؛ دست رنج پدر ؛ زود باشید!! ـ

ـ صف ببندید ، نوبت به نوبت ! هدیه را که نباید « چرا » کرد ؟!

برگها را ورق زد ؛ کتابی ، در دو فصل زمین منتشر شد

فصل اول همان سبز بودن ، فصل دوم که تقدیم ما کرد ـ

ـ کاملاً متن هایش سفید است ، حس آرامش آب دارد

می شود از سپیدی متنش سمت خورشید هم کوچه وا کرد

آی آدم بگو چند بخش است ؟ سه نفس می کشد؛صاد، لام، حاء

صلح یعنی : نفس ، آب ، ماهی ؛ که زمین در حیاتش شنا کرد

صلح را ؛ نه ! نباید بجنگیم ، باید اما برایش بکوشيم

باید اندازه مهربانیش شعرهای جهان را فدا کرد

سر به هوا

khialeto — Wed, 22 Feb 2006 19:58:18 GMT

خواب فريبا

خورد و به خواب رفت و به رویا بلند شد

مانند توپ سر به هوا تا بلند شد! -

- دور خودش شبیه خودش چرخکی زدو

این بار هم به بازی دنیا بلند شد

مردم برای دلخوشیش کف زدند او

کف کرد و ریخت شأن خودش را بلند شد

بیچاره در حباب خودش منفجر نشد

هر قدر آه از دل دریا بلند شد

آدم لگد به زیر دلش می زد از بهشت

تا اینکه مثل آدم و حوا بلند شد

امروز صبح سنگ سرش خورد بر زمين

اما دوباره از گل فردا بلند شد

حتي نگاه ساعت خود را زد و شكست

وقتي كه بي خيال زمانها بلند شد

آمد برای عشق خودش را گریم کرد

قاه قاه خنده های زلیخا بلند شد

* *

و ... قطره ای چکید ؛ سلام ! خواب دیده ای ؟!

پا شو صدای صبح مصلا بلند شد

حالا فرشته غزلم شاد می شود

چون همسرش زخواب فریبا بلند شد

رجعت

khialeto — Sun, 05 Feb 2006 07:16:18 GMT

با سلام به همه دوستان خوبم

و با عرض تسلیت به مناسبت فرا رسیدن ماه محرم ماه عزیز ترین عزیز خدا.

از اینکه مدتی نبودم عذر می خوام . راستش سفری بودم که نتونستم پاسخگوی

محبت هاتون باشم . دو غزل به امام عاشورا تقدیم می کنم :

مسافر قبيله

عصرگاهي كه خيمه بر آشفت ، مريم اين قبيله خبر داشت
از غروب غم انگيز خيمه ، خيمه اي كه غم يك سفر داشت

با نواي حزين غروبش ، از دل سنگ ها چشمه وا كرد
دست اشك اش هزاران عصا بود ، دست آه اش هزاران تبر داشت

او بزرگ زمين بود و آن شب ، آسمان را به دست اش سپردند
زير اين آسمان هاي نيلي ، تا توانست او گريه برداشت

بي كسي ي سحر گاه خود را ، هييييچ اصلاً به رويش نياورد
يك نفر بود اما غرورش ، هيبت صد هزاران نفر داشت

بال هاي سفيد ملائك ، خاك از چادرش مي گرفتند
ـ چادري كه زمين خورده بود و خاك او مثل تربت اثر داشت ـ

هر چه طعنه به اين كوه مي خورد ، يك قدم جا به جا هم نمي شد
شانه هايش اگر گريه مي كرد : گاه گاهي به « نيزه ‌» نظر داشت

كم كم آماده ي « جاده » مي شد ، جاده اي كه از آغاز خلقت ـ
هيچ كس زير بارش نمي رفت ، (جاده اي كه ز كوفه گذر داشت)

(( حسینیه عرش ))

از عــــرش ... از میــــــــان حسینـیـه خــــدا

آمـــد صــــدای نالـــه (( حـی علــی العـزاء ))

جمــــع ملائکـه همـــه گریــــان شـدند و بعد

گفـتنـد تسـلـیــت همـــه بر ســـــاحت خــدا

جبریل بال خـــدمت خـــود را گشـــود و گفت

یارب اجــــازه هست شــوم فرش این عــزا ؟

آدم زجنـــت آمــــــد و نالـــه کنــــان نشست

در بـزم استـجــــــابـت بـــی قـیـد هــر دعـــا

او کـه هــزار بــار به گــــــریــه نشستـــه بود

یک (( یا حسین)) گفت و همان لحظه شد به پا

آری تمــــــام رحمــت خـــود را خــدا گرفت...

گستــــرد بر محـــــرم این اشـک و گریـــه ها

آنگاه گفت : روضـــه بخـــوان (( ایها الرسول ))

جــــانـم فــــدای تشنـــــه لب دشــــت کربلا

***********

روضـــه تمـــام گشــت ولی مـــادری هنـــوز

آیــد صــدای گریـــه اش از بین روضــــــــه ها

khialeto — Sun, 20 Nov 2005 09:22:18 GMT

میلاد اقیانوس مهربانیها . امام رضا علیه السلام مبارک

عکس یادگاری

قلبي شكست و دور و برش را خــدا گرفت

نقـاره مي زنند ....... مريضي شفــا گرفت

ديدي كـــــه سنـــگ در دل آئينـــه آب شد

ديدي كـــــه آب حــاجـــت آئينــــه را گرفت

خورشیدی آمـد و به ضریح تو سجـــده کرد

اینجـــا برای صبــــح خـودش روشنــا گرفت

پیغـمبـری رسیـــد در ایــن صحــــن پـر زنور

در هــــر رواق . خلــوت غـــار حـــــرا گرفت

از آن طرف فرشتــــه ای از آسمــــان رسید

پـروانـــه وار گشـت و ســــلام مـــرا گرفت

زیر پـرش نهــــاد و به سـمــت خـــدا پــرید

تقــدیم حــق نمـــود و سپـس ارتقــا گرفت

چشمی کنار این همــه باور نشسـت و بعـد

عکسی به یادگـار از این صحنه هــــا گرفت

دارم قـدم قـدم بــه تـو نـزدیـک می شــوم

شعــــرم تمــــام فاصـلـــه هــا را فرا گرفت

دارم به سمــت پنجـــــره فـــولاد مــی روم

جایی که دل شکست و مریضی شفا گرفت

انشاءالله به زودی هممونو دعوت کنه

اهالي بامداد

khialeto — Fri, 11 Nov 2005 12:13:18 GMT

سلام به همه دوستان خوبم .

از اينكه یک مدتي توفيق حاصل نشد وبلاگ را به روز كنم عذر مي خوام . ... غزل زير را تقديم میکنم و نظرات سازنده و موشكافانه شما را بر ديده منت مي زارم .

اهالي بامداد

همينكه مي رسم اينجا ، در امــــــــتداد شما
همينكه مي شوم اينجا ، منم ، نمــــــاد شما

همينكه هر قدمـــم مي دود در ايــن خــــــانه
همينكه مي شوم اينجا ، امـــيـــن يـــــادشما

همينكه دغدغه هــاي هميـشـــــه ام هسـتيد
همينكه شـادم و غمگـيـن به اعـتــــــقاد شما

همينكه ملك صميـمـي چشمــــــــتان هسـتم
كه آب مـي خـورم از چشــمه ي مـــــعاد شما

همينكه بخشش تان مي رســـــد به دااااد دلم
و فـقـر دائـم مـــــن مي رســـــد بــه داد شما

همينكه دست شما ... مي نويســم از غمــتان
همينكه دست شما مي شــوم ؛ مــــداد شما

همينكه اين همــه سـال است پيش تـان ماندم
همينكه رعيــــــتم و زيــــــر اعــتـــمــــاد شما

همينكه چشــم حســودان ، دوبــاره مي سوزد
همينكه ايــمــــــنــم از آن « و ان يـــكاد » شما

هـمه بـه خاطــر اين است : با شـمـــــــا باشم
درســــت در جـهـــت امــــتــــداد يـــــــاد شما

و اين كه خــدمــت روز ظـــهـــور تــو برســــــم
بــــه اتـــفـــاق اهــــــالــــــــي بامــــــداد شما

ماه رمضون (1)

khialeto — Thu, 06 Oct 2005 10:06:18 GMT

مسيحاي شب

دوباره شب شـد و كعبـه دوان دوان مي رفت

كجــا به اين عجــله او نفـس زنـــان مي رفت

چــقـدر آيه انفـــاق روي دوشـــــــش هست

اگر چه اين همه با كيسه هاي نان مي رفت

شبيه كــــودكي خـويـش گـريه هـا مي كرد

در آن شبـي كــه به يـار ي بيـوگـان مي رفت

همه به ســاعـــت هر شـــب نگاه مي كردند

ســر قــــرار مسيحـــاي مهـــــربان مي رفت

ولـــي دوبـــاره نديدند مـــــــرد شبــــــهـــا را

و باز مثـل هميشــــــه كه بي نشان مي رفت

دوباره سيــر شـــدند و به خـــواب خوش رفتند

ولي به گـــريه دوبــــاره اميــرمــــان مي رفت